Bazı insanların hayatımıza ne zaman girdiğini hatırlamayız. Çünkü bir süre sonra onlar hayatımızın öyle bir parçası olur ki, geçmişe dönüp baktığımızda hemen her hatıranın içinde kendilerine rastlarız.

Benim için Ayhan Taşçı da böyle bir insandı.

Dile kolay, 26-27 yıllık bir dostluktan söz ediyorum. Neredeyse bir ömür. Birlikte güldüğümüz, üzüldüğümüz, mücadele ettiğimiz, zaman zaman yorulduğumuz ama birbirimizden hiç kopmadığımız yıllar...

Ayhan ağabey benden 5-6 yaş büyüktü. Ancak aramızdaki yaş farkını hiçbir zaman hissetmedim. Bazen bir ağabey, bazen bir arkadaş, çoğu zaman da öz kardeşim gibiydi. Öyle her gün görüşmek zorunda olduğunuz dostluklardan değildi bizimkisi. Araya zaman da girse, hayatın telaşı da girse, kaldığımız yerden devam edebilirdik.

Bugün geriye dönüp baktığımda, birlikte ne kadar çok şey yaşadığımızı daha iyi anlıyorum.

Sporun içinde beraber olduk. Sahalarda aynı heyecanı yaşadık. Siyasetin içinde yollarımız kesişti, aynı ortamlarda bulunduk. Sivil toplum kuruluşlarında birlikte çalıştık. Kimi zaman bir organizasyonun hazırlığında koşturduk, kimi zaman bir insanın derdine çare bulabilmek için uğraştık.

Her şeyimiz aynı değildi elbette. Zaman zaman farklı düşündüğümüz, birbirimize itiraz ettiğimiz de oldu. Zaten gerçek dostluk da biraz böyle değil midir? Her söylediğinize katılan değil, gerektiğinde size karşı çıkabilen ama zor gününüzde yanınızdan ayrılmayan insan değerlidir.

Ayhan ağabeyle aramızdaki bağ da yıllar içinde böyle güçlendi.

İnsan gençken zamanın ne kadar hızlı geçtiğini pek anlamıyor. Daha dün gibi hatırladığınız bir olayın üzerinden bakıyorsunuz yirmi yıl geçmiş. Birlikte oturduğunuz masalar, gittiğiniz maçlar, yaptığınız sohbetler, koşturduğunuz işler... Hepsi hafızanızda yerini koruyor.

Sonra bir gün, yıllardır hayatınızda olan bir insanın artık aranızda olmadığını öğreniyorsunuz.

İşte o zaman 26-27 yılın ne anlama geldiğini daha iyi anlıyorsunuz.

İnsanın içini en çok da bundan sonra yaşanamayacak şeyler burkuyor. Bir daha telefonla arayamayacak olmak, karşılaştığınızda hâl hatır soramamak, eski günlerden söz edip birlikte gülememek...

Ölümün en ağır tarafı belki de bu. İnsan sadece sevdiği birini kaybetmiyor, onunla yaşayabileceği nice güzel günü de kaybediyor.

Ayhan Taşçı benim için yalnızca uzun yıllardır tanıdığım bir insan değildi. Hayatımın önemli bir dönemine tanıklık etmiş, iyi ve kötü günlerimi paylaşmış, varlığını her zaman yanımda hissettiğim bir dosttu.

Bugün onun ardından yazmak kolay değil. Çünkü bazı duyguları anlatmaya kelimeler yetmiyor. Ne kadar yazarsanız yazın, yılların biriktirdiği hatıraları birkaç paragrafa sığdıramıyorsunuz.

Ama bir şeyi çok iyi biliyorum.

İnsanların ardından geriye yalnızca yaptıkları işler, üstlendikleri görevler ya da sahip oldukları unvanlar kalmıyor. Asıl geriye kalan, birlikte yaşadıkları insanların hafızasında bıraktıkları iz oluyor.

Ayhan ağabeyin benim hayatımdaki yeri de işte tam burada.

Yıllar boyunca aynı şehrin sokaklarında yürüdük. Aynı heyecanları paylaştık. Aynı mücadelelerin içinde yer aldık. Bazen yorulduk, bazen sevindik, bazen de hiçbir şey konuşmadan birbirimizi anladık.

Şimdi bütün bunlar benim için çok daha kıymetli.

Vefa dediğimiz şeyin de yalnızca güzel sözler söylemekten ibaret olmadığını düşünüyorum. Vefa, birlikte geçirilen yılları unutmamak, bir dostun adını yaşatmak ve onunla paylaşılan güzel günleri hatırlamaktır.

Ben Ayhan Taşçı'yı hep o yıllarla, o samimiyetle, birlikte verdiğimiz emeklerle hatırlayacağım.

Belki bundan sonra bir spor karşılaşmasında, belki eski bir dostla sohbet ederken, belki de yıllar önce birlikte bulunduğumuz bir yerden geçerken aklıma gelecek.

Ve eminim, her defasında içimden aynı cümle geçecek:

İyi ki tanımışım seni Ayhan ağabey. İyi ki yollarımız kesişmiş.

26-27 yıl boyunca hayatımda yalnızca bir dost değil, bir kardeş oldun.

Söylenecek daha çok söz, anlatılacak daha çok hatıra var. Ama bugün hepsini anlatmak mümkün değil.

Seni özleyeceğiz güzel insan.

Mekânın cennet, ruhun şad olsun Ayhan Taşçı.

Hakkını helal et, güzel ağabeyim.